Met de koffer onderweg naar het logeerhuis.
door Corné Verschuren | foto Ron Magielse
Cliëntbegeleidster Kim de Wijs van het logeerhuis noemt het einde van de schooldag een ‘rustmomentje’ voor haar cliënten. “We doen hetzelfde als we bij onze eigen kinderen zouden doen. We geven ze wat te drinken en maken een gezellig praatje over hun schooldag”, zegt ze.
In het logeerhuis hoeft niets en mag alles. “We bieden de kinderen een activiteit aan en dat is per kind verschillend. Andere kinderen gaan hun eigen gang. We merken wel dat de iPad momenteel in trek is. Sommige kinderen zijn toe aan rust en gaan relaxen op het waterbed. De begeleiders van het logeerhuis koken zelf. We proberen daar ook de kinderen bij te betrekken. Tussen acht en negen uur gaan de meesten naar bed.”
Op het terrein van de Blauwe Kamer staan twee logeerhuizen: een voor oudere cliënten en een voor de opgroeiende jeugd van 7 tot 19 jaar. Kim: “Het logeren van de kinderen is bedoeld om even in een andere omgeving te zijn, nieuwe vaardigheden te leren en ook andere kinderen te ontmoeten.” Voor het thuisfront is dat de gelegenheid om de zorg voor hun kinderen een dag, een weekend of enkele vakantieweken toe te vertrouwen aan de begeleiding van het logeerhuis.”
Voor beide logeerhuizen zijn in totaal ongeveer tien vaste begeleiders beschikbaar. “Per nacht kunnen in elk logeerhuis maximaal zeven cliënten overnachten.”
Sommige kinderen en ouders wonen op afstand van de Blauwe Kamer. “Die ouders vinden het prettig om hun kind bijvoorbeeld enkele nachten aaneengesloten te laten logeren. Andere kinderen hebben een vaste dag per week. Maar vooral de weekenden zijn in trek.”
De meeste kinderen komen graag naar het logeerhuis. “Ze leren van elkaar en ontmoeten andere kinderen. Het is hier nooit saai”, beschrijft Kim de sfeer.
Een van de vaste gasten van het logeerhuis is Frederiek Lans. Ze woont samen met haar ouders Veronique en Bram in Oosterhout. Frederiek, die in huiselijke kring met ‘Free’ wordt aangesproken, heeft ook nog twee broers. Door een vorm van slechtziendheid (cerebrale visuele stoornis) worden de binnenkomende beelden door Frederiek niet goed verwerkt. Daarnaast is ze verstandelijk beperkt. Vooral als ze moe is vraagt ze veel zorg en aandacht.
Voor Veronique en Bram was het logeerhuis in eerste instantie een moeilijke beslissing. “De zorg en begeleiding van Frederiek werd ons gezin te veel. We hebben nog twee zonen. Die vonden de omgang met hun zus steeds moeilijker worden. Het uit eten gaan in een restaurant en andere uitjes werden steeds lastiger. Ook het samen op vakantie gaan, kwam steeds minder vaak voor. ‘Free’ had het leuk gehad, maar wij hadden het zwaar. Soms kreeg ze een aanval en dan moesten we naar huis. Dat was op de eerste plaats vervelend voor Frederiek en op de laatste plaats voor de rest van ons gezin”, vertelt Veronique.
Veronique en Bram besloten om Frederiek aan te melden voor het logeerhuis op de Blauwe Kamer. “Het aantal keren logeren werd langzaam steeds verder uitgebouwd en dat ging goed”, beschrijft Bram. Frederiek logeert sinds die tijd iedere donderdag, twee weekenden per maand en om het weekend ook op maandag.
Veronique vond het in het begin niet makkelijk. “Het is best moeilijk om je dochter achter te laten. Als ouder voelt het als falen, maar dat is niet zo. De buitenwereld kijkt er misschien anders tegenaan. Maar we doen het grotendeels voor Frederiek en pas op de laatste plaats voor onszelf.”
Frederiek gaat graag logeren. Bram: “We zijn blij dat het logeerhuis er is. Het geeft ons meer mogelijkheden. Samen houden we het langer vol. Als Frederiek twintig jaar wordt gaat ze naar het andere logeerhuis om verder volwassen te worden.” 
