door Thea Westerbeek | foto Richard van Mancius

Rienad Abdelrahman, dat is een heel bijzondere naam.

Ja, het is Arabisch. Mijn vader en moeder komen uit Soedan, maar ik ben in Nederland geboren. Wij wonen in Hoogezand. Mijn vader is taxichauffeur en hij bestuurt ook het busje waarmee we naar school komen.

Rienad, als kind heb je heel lang niet gepraat, vertelde jouw lerares, maar sinds drie jaar durf je je uit te spreken, en je bent daardoor een voorbeeld voor de groep. Je sprak zelfs afgelopen mei een groot publiek toe. Vertel eens?

Dat was in muziekgebouw Oosterpoort in Groningen. Onze school deed, samen met acht andere scholen, mee aan een dansvoorstelling voor leerlingen met en zonder visuele beperking. En ik mocht de voorstelling openen.

Jullie hebben opgetreden met zo’n honderdvijftig leerlingen, en in samenwerking met een professioneel dansgezelschap. Hoe heb jij dansen geleerd?

Onze school heeft ook eerdere jaren meegedaan, dus ik kon het al. Het Noord-Nederlands Orkest begeleidt tijdens de voorstelling. Dit jaar voerden we de Zevende symfonie van Beethoven uit. We hebben twee maanden lang geoefend, iedere vrijdagmiddag.

Is het niet eng om te dansen als je bijna blind bent, zoals jij? Je moet precies gelijk en op de maat van de muziek dansen. Hoe ging dat?

Als baby was ik blind. Toen ik bijna 1 jaar was, ben ik geopereerd, waardoor ik een klein beetje kan zien. Met het rechteroog kan ik alleen heel dichtbij iets zien, ook kleuren. Ik hou erg van roze. Met het andere oog is alles wazig. Maar dansen was niet eng, want tijdens de repetities was meester Coen, de gymleraar, onze danspartner. Ik heb thuis ook heel veel geoefend.

En toen mocht jij op die grote dag de introductie verzorgen. Hoe ging dat?

De dirigent van het orkest interviewde mij, en ik moest uit het hoofd antwoorden. Ik heb het van tevoren ingestudeerd door te luisteren naar een spraakberichtje dat ik had gekregen. Meester Coen stelde vragen alsof hij de dirigent was, en juf Anneke deed alsof ze mij was en gaf antwoorden. Ik heb er vaak naar geluisterd. Die dag was ik heel zenuwachtig; het was super spannend! De hele zaal zat vol. Ook mijn vader en moeder en mijn oudere zus – zij is zestien jaar – waren erbij. Gelukkig ging het allemaal goed. En toen voelde ik me zo blij!

Je zit op de Focusgroep, een middelbare school voor praktijkonderwijs. Van welke vakken word jij enthousiast?

Van gym. Maar rekenen, techniek en horeca vind ik ook leuk.

Heb je een favoriete plek in of buiten de school?

De schommel vind ik fijn, en de glijbaan. In de pauzes speel ik vaak met de kleintjes. Ik wil later graag met kinderen werken.

Je wilt niet verder in het dansen?

Ik zou het allerliefst in de kinderopvang willen werken. Op school komen de jongste kinderen vaak vanzelf naar mij toe. Soms spelen we samen op het kraaiennest, de schommels of de kabelbaan. Of mogen we samen met meester Yannick op de riksjafiets Ik vind het leuk om met kinderen te spelen, en ook dat ik ze dingen kan leren.