door Corné Verschuren | foto Ron Magielse
“Kom binnen. Hebben jullie het kunnen vinden”, informeert Riet als de voordeur opengaat. Gevolgd door: “Zin in koffie? Stukje gebak? Ik heb het wel net uit de vriezer gehaald.”
Riet is samen met een begeleidster net terug van haar wekelijkse aqua gym-sessie. Zo’n drie keer per week werkt Riet haar oefeningen af in het zwembad van Hoogerheide, een dorp vijftien kilometer verderop.
Op tafel ligt een dikke pil te wachten om besproken te worden. Naast het fysieke boek ligt een nog hogere stapel met de tekst in braille. “Mijn boek heeft als titel gekregen: ‘Aan de slag’. Dat het nieuwe kabinet onlangs met dezelfde titel op de proppen kwam, was toeval. Ik had mijn titel twee jaar geleden al bedacht. Eigenlijk had ik de titel moeten vastleggen”, lacht Riet.
Wat opvalt is dat de schrijfster een geheugen heeft als een olifant. Elk voorval of anekdote van haar leven wordt in het boek tot in het kleinste detail beschreven. “Ik kan zelfs data onthouden.”
Riet wordt op 26 september 1965 geboren in Steenbergen. De jonge spruit kondigt zich 2,5 maand te vroeg aan. “Volgens mijn moeder woog ik amper een kilo of, zoals mijn moeder het benoemde: het gewicht van een pak suiker.” Riet had geen geluk met haar start in het leven. Bij de vroeggeboorte kreeg Riet in het ziekenhuis te veel zuurstof toegediend. Ook bracht ze de eerste zes maanden van haar leven in een couveuse door. De hoeveelheid zuurstof in combinatie met een virus maken dat Riet blind door het leven moet gaan.
In haar vierde levensjaar verkaste Riet naar het blindeninstituut De Wijnberg in Grave. “Ik werd naar binnengedragen en kon nog niets. Mijn ouders hebben mij niet gestimuleerd. Ik at zelfs nog steeds babyvoeding. Ik zou in eerste instantie naar het internaat voor verstandelijk gehandicapten worden gebracht.”
Zuster Anna wordt Riet’s reddingsboei. “Zij is heel belangrijk voor mij geweest. Zuster Anna gaf aan dat ze het wel eens een half jaar met mij wilde proberen. Ze zag dat ik meer in mijn mars had. Daar heeft ze ook gelijk in gekregen. Ik heb me ondanks mijn blindheid goed kunnen ontwikkelen. Zo’n twintig jaar geleden kreeg ik opnieuw contact met zuster Anna. Dat was een emotionele ontmoeting.”
Als Riet op haar achttiende jaar De Wijnberg in Grave verlaat, heeft ze de diploma’s voor de lagere en middelbare school in haar schooltas zitten. “Vervolgens heb ik allerlei cursussen gevolgd om me nog verder te ontwikkelen. Ik ben uiteindelijk bij de Sociale Werkvoorzienig terechtgekomen. Daar heb ik van alles gedaan: telefoniste, notuleren en ondersteuning van personeelszaken. Toch zat ik daar niet op mijn plek en dat frustreerde me. Ze vonden me een drammer. Dat mag iemand natuurlijk vinden. Ik wilde me te nadrukkelijk bewijzen. Daar werd ik op dat moment ook geen beter en leuker mens van.” Bij een notuleerbedrijf kreeg Riet wel een kans. “Helaas ben ik daar ontslagen omdat er geen werk meer was.”
Het boek ‘Aan de slag’, is niet haar eerste boek. In 2007 kwam de omroep BNN met De Grote Donorshow. Riet meldde zich om anoniem een nier af te staan aan een patiënt. “Ik speelde met de gedachte om een boek te schrijven, maar vanuit het perspectief van de donor. Hoe gaat het psychisch met de donor? Het moest een boek worden dat ik destijds zelf als donor had willen lezen.” Het eerste boek kreeg de titel: ‘Mijn nier voor een nieuw leven.’ In het boek beschrijft Riet het proces van de nier-donatie.
Volgens Riet is het persoonsgebonden budget haar heilige graal. “Dat is mijn vangnet. De begeleiders en vrijwilligers komen graag naar mij. En dat waardeer ik. Als ik iets wil, zoals het schrijven van mijn boek, dan zet ik me ook voor honderd procent in. Dat arbeidsethos heb ik van mijn ouders meegekregen. Als je ergens aan begint moet je het ook afmaken.”
Aan beweging en ontspanning heeft Riet geen gebrek. “Ik ga enkele keren per week zwemmen. Daarnaast zing ik in Roosendaal in een popkoor. We zingen hits van vroeger en nu. Alleen als het op choreografie uitkomt, lig ik er natuurlijk al snel uit. Een dag per week ga ik naar een speciale dagbesteding voor blinden en slechtzienden in Breda.”
“Ogenschijnlijk ben ik gelukkig, maar met chronische pijn op de achtergrond is het ook zwaar. In combinatie met mijn blind zijn kost het veel energie. Ik heb wel besloten dat ik iets van het leven wil maken. Ik kan wel miepen en zeuren, maar de mensen komen graag bij mij langs.”
Wat ik nog zou willen doen in het leven? “Een duet zingen met Simone Kleinsma of met Anouk. Daarnaast wil ik nog een podcast maken. Daarin zou ik over mijn leven willen vertellen of over het vrijwilligerswerk bij de Luisterlijn. Veel mensen weten niet dat er een luisterend oor is. Ook voor mensen met een visuele beperking is dit zinvol vrijwilligerswerk.” 
Jan met zijn electro-kar
