Al tachtig jaar vliegt MAF (Mission Aviation Fellowship) de wereld over om er vanuit het christelijke geloof goed te doen. Voor hun oogzorgoperatiekampen in Zuid-Soedan kreeg de organisatie een subsidie van de KSBS. Projectmedewerker Annika van Oosterom vertelt over hoe waardevol medische hulpvluchten zijn in een van de armste landen ter wereld.
door John van Enckevort
Piloten brengen de oogzorg naar de mensen
Mijn naam is Annika van Oosterom en ik werk sinds januari 2024 bij MAF. Hiervoor heb ik Internationale Ontwikkelingsstudies in Wageningen gestudeerd. Vanuit Nederland kan ik bij MAF vanuit christelijke waarden bijdragen aan projecten voor mensen die echt hulp kunnen gebruiken. MAF richt zich internationaal op medische zorg, ontwikkelingshulp, zending en evangelisatie en noodhulp bij rampen.
Sinds 2022 zijn wij actief in Zuid-Soedan. Het is een jong land, tien keer zo groot als Nederland, met slechts 500 kilometer verharde wegen. Om op afgelegen plekken hulp te kunnen bieden zijn kleine vliegtuigen de beste optie. Die worden gevlogen door onze eigen mensen, die ervoor kiezen om – vaak met gezin – langere tijd in Zuid-Soedan te gaan wonen.
In Zuid-Soedan werken we samen met The Carter Center, de organisatie van de overleden oud-president Jimmy Carter en zijn vrouw Rosalynn. Zij leveren het medisch materiaal en het medisch personeel, Zuid-Soedanese verpleegkundigen en oogartsen. En wij vliegen hen steeds naar geïsoleerde bestemmingen in het land, waar tiendaagse oogzorgoperatiekampen worden opgezet.
Daar wordt voorlichting gegeven, geopereerd en medicijnen uitgedeeld. Vanwege de slechte hygiënische omstandigheden hebben veel mensen de infectieziekte trachoom, die ze blind maakt. Met een operatie kun je hen vaak het zicht weer teruggeven. Is de infectie nog in het beginstadium, dan helpt antibiotica al.
Dokter Aja Kuol, de eerste vrouwelijke oogchirurg in Zuid-Soedan, heeft dat vorig jaar tijdens een kamp bijgehouden. Zij kwam op een totaal van 1257 operaties en 787 mensen die daarna weer konden zien.
Dit jaar zitten we nu al op twintig, we doen er eigenlijk zoveel als mogelijk is. Weersomstandigheden kunnen onze plannen in de weg zitten of de politieke situatie. In maart jongstleden hebben we bijvoorbeeld onze mensen nog tijdelijk naar buurland Kenia moeten evacueren omdat het toen veel te onveilig was.
Dat is het zeker. Ik heb grote bewondering voor iedereen van MAF die in zo’n gevaarlijk land mensen wil gaan helpen. Waarbij ze zelf ook nog hun verblijf bekostigen, door een beroep te doen op met name giften van hun eigen familie, vrienden en kennissen.
Oh, dolgraag! Het geeft me waarschijnlijk nog meer gevoel voor mijn werk dan ik nu al heb. MAF verzorgt af en toe zulke reizen, en ik sta op de wachtlijst. Maar omdat ik hier pas twee jaar werk, moet ik echt nog even geduld hebben.
